Aller à Paris

Ik kreeg een berichtje van tars met de vraag of ik nog naar Parijs ging komen. Hij zat daar met zijn vriendin voor het weekend. Ik zei dat ik het niet zeker wist of dat ik daar zou geraken, aangezien ik geen idee had of er in de buurt een station was. Gelukkig was er één in Trouville, met een rechtstreekse verbinding naar Parijs. In het station zelf was er niet zoveel volk, maar buiten op het perron stonden heel veel mensen te wachten op de trein die aankwam, toen ik juist buitenwandelde. Het bleek zo dat de meesten hier waren om een familielid, of vriend te verwelkomen. De trein naar Parijs zou vertrekken om 5 uur, en hier wou ik niet op wachten, dus besloot ik om maar de trein naar Lissieux te nemen en daar te zien waar mijn volgende stop zou zijn. Deze trein zat echt vol, ik vond nog net een plaatsje om te zitten en mijn zak belande op mijn schoot. Ik had al direct spijt van dat ik niet op de trein naar Parijs had gewacht, maar voor hetzelfde geld zat deze ook weer helemaal vol. In Lissieux ging ik op zoek naar een treinschema. Ik zag dat een trein naar Parijs binnen 5 minuten zou vertrekken, en was toch blij dat ik deze trein had gepakt. Dit spaarde  mij toch zeker een uur uit. Niet dat ik op een tijdschema zat, maar wat extra tijd voor een slaapplek te vinden is altijd mooi meegenomen.

Parijs, eindelijk, ik ben aangekomen. Station Saint-Lazare, ongelooflijk druk, dit is honderd keer erger dan brussel-noord. Ik dacht we zullen eens rondkijken en zien waar we de nacht kunnen doorbrengen. Ik vond niet direct iets, alhoewel er genoeg hotelletjes zijn maar allemaal veel te duur. Voor te eten was het ook niet mals, maar maakte niet uit, ik had toch genoeg proviand bij voor 2 dagen door te komen. Toen we weeral 2 uur verder waren begon ik achter een toeristeninfo te zoeken. Terug in het station zou ik er wel een vinden. Niet dus, ik kreeg daar wel informatie om bus 21 te pakken naar het Louvre. Toen ik de bus opstapte vroeg ik aan de chauffeur of hij ergens een jeugdherberg wist zijn, of een info kantoor. Hij zei dat hij het niet echt wist, maar dat er aan het Louvre er wel waren. Aangekomen aan het Louvre trok ik echt mijn ogen open, wat een pracht van een gebouw, erg groot, met veel beelden, en overal fotograven. Het was wel een grappig zicht, jammer dat mijn batterij van mijn fototoestel precies kapot is. Hopelijk lukt het vanavond om het fatsoenlijk op te laden. Want ik heb al erg veel foto’s niet kunnen trekken. Aan de ingang van het museum ging ik nogmaals horen achter een info desk, maar de man wist er ook geen. Ik heb zeker 1 uur zitten zoeken tot ik eindelijk iemand vond die toch een jeugdherberg wist zijn. Het waz toch weer even wandelen voor ik daar aankwam, maar met de gedachte dat ik een slaapplek had, was ik weer volgeladen met energie.

In de jeugdherberg aangekomen kreeg ik van de receptioniste te horen dat er geen plaats meer was. Maar ze kon wel een kamer in een ander jeugdherberg reserveren. Natuurlijk was ik daar content mee, ze deed een telefoontje en even later kreeg ik een kaart in mijn handen, met een uitgestippelde route naar de andere herberg. Natuurlijk, bevond deze zich in een straat achter het station waar ik aankwam. Dat is nu typisch, loop je door heel de stad, om uiteindelijk te belanden waar je bent begonnen. Toen ik eindelijk in de jeugdherberg aankwam werd ik begroet door een jonge vrouw, die aan het bellen was, ze deed teken naar een man die in een hoekje aan een tafeltje zat. Hij kwam naar mij en begon mijn gegevens te noteren. Hij gaf mij een kaartje voor binnen te geraken aan de deur, en vertelde me waar mijn kamer was. Ik kreeg geen sleutel mee want die was in bezit bij iemand die al in de kamer moest aanwezig zijn. Ik klopte aan maar kreeg geen antwoord, terug aan de receptie zeiden ze me dat ik harder moest kloppen, dat de mensen mij waarschijnlijk niet hadden gehoord. Ik terug naar de kamer, klopte zo hard dat mijn hand er van zeer deed, en iemand uit een andere kamer zelfs kwam kijken wat er gebeurde. Na even te wachten en weer geen teken van leven te krijgen ging ik terug naar de balie. De vrouw die nu juist haar telefoon neerlegde pakte de sleutel en liep met me mee. Ze zei dat waarschijnlijk de persoon die het laatst in de kamer was per ongeluk de sleutel mee naar buiten had genomen. Ik nestelde me op een bed en begon wat uit te pakken. Toen een erg grote man de kamer binnen kwam. Genaamd phillipe (ik veronderstel dat het zo word geschreven in frankrijk) Hij woont in een dorpje niet ver van Lissieux, en was in Spanje perzikken gaan plukken. En was nu terug op de heenreis naar huis. Nadat ik mijn verhaal had gedaan vroeg hij me of ik zin had om nog te gaan feesten. Maar ik ben zo moe, dat ik waarschijnlijk 11u niet meer haal, en morgen moet ik al voor 9u uit de kamer zijn. Het is hier precies het leger.