Een trip naar Le havre

10 juni 2011

Ik had niet veel zin om deze morgend op te staan. Het beloofde een regenachtige dag te worden, en ’s nachts had het ook al mooi geregend. Maarja, ik had ook geen zin om daar op die camping in mijn tentje te blijven zitten. Dus besloot ik maar te vertrekken, snel nog een laatste warme douche, alles op ruimen, mijn duitse buren vaarwel zeggen, en ik was vertrokken.

35 kilometer naar dieppe. Dat is niet niks, maar mijn lies is precies toch al genezen, en de pijn op mijn heupen was ook minder. Natuurlijk heb ik mijn regenjas aangetrokken, en de regenzak over mijn rugzak zodat alles droog zou blijven. Want dat is het ergste dat er kan gebeuren, men laptop nat, men slaapzak nat en mijn kleren nat. Maar goed, we vertrekken. Het duurde niet lang voordat ik werd opgepikt, een man rond de 40. Hij moest in dieppe zijn, daar ging hij iets halen voor zijn garage te herstellen denk ik. Alle geluk voor mij, na een goed half uurtje rijden tussen de velden en de bossen kwamen we aan in dieppe. Hij had mij ineens vlak voor het station afgezet, waar ik dan ben gaan informeren achter de uren wanneer er treinen zouden vertrekken. Veel waren het niet. De stoptrein en de rechtstreekse naar Rouen, en de eerstvolgende was om 12u. Dus moest ik nog een anderhalf uur wachten in het station. 

Voor de tijd wat te doden wou ik in het winkeltje een boekje kopen met kruiswoordraadsels, tot ik erbij stil stond dat die allemaal in het Frans waren. Dan maar een sudoku, dat is hetzelfde in alle talen. Tijdens het wachten kwam er een jonge Noord-afrikaanse man (zoals we dat netjes moeten verwoorden) vragen of ik geld op zak had. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik alles met de kaart betaalde, en hij dus pech had. Een leugentje voor bestwil. Even later kwam er een jonge vrouw het station binnengewandeld, met een hondje achter haar vol energie. Die van de ene kant van het station naar de andere holde, en bij iedereen is ging snuffelen of hij niets te eten vond. De vrouw liep rechtstreeks naar de loketten, waar de deur achter haar toeviel. Toen het hondje dat in het oog kreeg, spurte het naar de deur en begon er tegen te springen. Maar deze ging niet open. Dus ging het hondje maar ergens in een hoekje liggen, elke keer opkijkend wanneer er iemand door de deur kwam. Een paar minuten later kwam zijn vrouwtje terug buiten, en je zag het er gewoon aan dat het kleine baasje blij was. Op en neer springend volgde hij haar terug naar buiten.

Het was ondertussen bijna 12u en besloot ik mij al naar het perron te begeven. Waar het volstond met Franse gabbers, die naar die slechte franse techno luisteren. Was ik blij dat we al op de trein mochten wachten. Het zat goed vol, maar ik vond nog een plekje voor mij en mijn zak, naast een man met een grote zwarte hond. De naam ervan ontglipt mij even, maar het is zo’n kwaaie hond met een bruine buik. Hij had ook een muilkorf om, maar dat was eigenlijk niet nodig, hij was zo braaf, en was blij dat ie eens aandacht kreeg van zijn baasje. Heel de trein keek bewonderend naar de kunstjes dat ze aan het doen waren. En af en toe hoorde je ook iemand gniffelen. Toen de conducteur langskwam en ik hem mijn treinticket gaf, heeft die het niet eens bekeken en gewoon terug gegeven. Wat ik raar vond want normaal gezien vragen ze nog achter mijn route agenda (die ik constant moet invullen) en mijn pas. Wel dat was minder werk voor mij. Om 12.47 kwam ik aan in Rouen, de eindbestemming van deze trein, en mijn overstap op de trein naar le havre, die eigenlijk om 12.40 zou vertrekken, maar gelukkig een half uur vertraging had.

En daar zit ik nu momenteel op tijdens het schrijven van dit stukje. Naast mij een man rond de 30 die naar een tekenfilm aan het zien is, en af en toe hard in de lach schiet, waardoor ik soms ook van moet lachen, achter mij een Engels koppel, die door Frankrijk reizen met de fiets, en een groepje kinderen rond de 14-16 jaar die wat verder in de trein het kot op stelten zetten. Maar daar laat ik hart niet van op. Als ik naar buiten kijk zie ik echt harde regenbuien en prachtige stadslandschappen. Jammer dat de batterij van mijn camera weeral plat is, want deze wou ik echt wel trekken. Maar ik denk dat ik nu nog even ga slapen tot ik in Le Havre aankom, om daar autostop te doen naar trouville-sur-mer, om daar weer een aquarium te bezoeken.