Op weg naar Aumale

Foto's komen later, ik vind momenteel mijn kabeltje van mijn fototoestel niet. Hopelijk zit het ergens diep in mijn zak, anders zal het een nieuw kopen zijn.

8 juni 2011

Jawadde, het was vanmorgend vroeg toen mijn kamergenoot vertrok, ik denk dat zijn wekker op 5.45 stond, want niet veel later was hij vertrokken. Hij had mij verteld de avond ervoor dat zijn trein om 6.10 vertrok. Ikzelf was helemaal niet geintresseerd in zo vroeg vertrekken, dus draaide ik me nog een paar keer om. Tot men eigen wekker afliep om 8.15.

Snel opgestaan, men boeltje gepakt en ik was de deur uit. De sleutel  snel gaan afgeven aan de balie, en ik was weer vertrokken, en ditmaal wou ik liften. Maar eerst toch even langs het station om te zien of ik geen trein richting Rouen had. Natuurlijk geen chance, de dichtste pitstop was abeville onderweg naar Parijs. Die trein vertrok pas tege 11u. dus had ik nog een goede 2 en een half uur voor Boulogne te verkennen. En ineens uitkijkend naar ontbijt, want die 2 voorgesmeerde boterhammen die ik kreeg voorgeschoteld zagen er niet smakkelijk uit!  Tijdens men fikse wandeling heb ik de resten van het fort van boulogne bezocht, ben ik gigantische stijle straten tegengekomen, en een pub genaamd, Sherlock Homes, maar blijkbaar was sherlock niet thuis, want het zag er alles behalve bewoond/bruikbaar uit. Na een beetje rondgesjokt te hebben, en 2 eclairekes achter men kiezen te slagen, vond ik dat het tijd was om terug naar het station te gaan. Daar ben ik dan op de eerste de beste trein richting parijs gestapt. En beetje rondgekeken voor wat men volgende stop zou zijn! Abbeville, een klein vredig dorpje met een cafe’tje, een klein bakkerij’tje en een kerk! Van hieruit wou ik dus al liftend tot in Rouen geraken. Dus vertrokken we op stap. Na een goei half uur wandelen stopte de eerste auto voor mij! Een vrouw begroette mij, ik schat ze eind de 30, ze deed teken om mijn zak op de achterbank te smijten, en ik ging voorin. Ze zei dat ze mij kon brengen tot Oisemont, wat voor mij al een hele stap voorwaarts is, dus ik content.

Wat opviel is dat ze constant een snelheid aanhield van zeker 90 km/u, op baantjes waar wij in België max 30 rijden. Dat was af en toe toch een beetje zweten! Toen ze mij afzetten en de weg richting hornoy-le-bourg wees, was ik weer vertrokken. Ditmaal had ik minder geluk, Een goede 2 uur met af en toe een kleine rustpauze heb ik gewandeld tot ik weer werd opgepikt. Een dame stopte, met krukken op de achterbank en een kleine hond in de koffer, was ik verbaasd toen ik zag dat ze maar 1 been had! Jawel, ze ontbrak haar linkerbeen, voor te schakelen drukte ze een knopje in op haar stuur en de rest ging vanzelf. Het was wel speciaal wat deze vrouw, genaamd brigitte, deed. Ze had wel een paar verhalen te vertellen, deels Frans en deels Engels, toen ze zag als ik iets niet begreep. Zo verstond ik dat haar zoon, juist hetzelfde aan het doen is, maar dan in zuid-Amerika. Ze moest in een straatje verderop zijn, maar maakte toch een detour om mij dichter bij mijn bestemming te brengen. Een kwartier lang heb ik in die auto gezeten toen we aankwamen in Hornoy-le-Bourg. Daar stapte ik uit zei Au revoir tegen Brigitte, en ik was weer op pad!

Ik had veel chance met het weer, de zon scheen en er was een fris windje, de perfecte combinatie! In Hornoy-le-Bourg was er niet veel te zien, een paar huisjes, een kerkje, en een gesloten winkeltje. Wat geen goed teken was, want het volgende dorpje was 25 km verder, en ik had nog maar een halve liter water. Maar niet getreurd, en we geven vooral niet op! In het dorp kon ik af en toe toch even door de schaduw wandelen, en met die frisse wind op mijn bezwete lichaam had ik voldoende verfrissing.

Onderweg door de velden zag ik verschillende roofvogels rondvliegen, die ineens uit de lucht bleken te vallen, even verdwenen tussen het graan, en een paar seconden later weer de lucht in schoten. Het was precies alsof de wegen die ik volgde eindloos waren, en als ik dan eindelijk het einde had bereikt was er de volgende eindloze weg! Ergens halfweg naar Aumale, was ik toch maar even gaan zitten. Door die zware zak op mijn heupen, begonnen deze toch wel ferm zeer te doen! En de voeten waren ook toe aan een beetje rust. Een beetje met de blote voeten door het gras huppelen zonder rugzak deed meer deugd, dan die frisse wind die (als ik nog lange haren zou hebben) door mijn manen waait. Ik moet zeggen dat de Fransen toch regelmatig lifters oppikten, ik heb zeker bij 1 op 10 auto’s die voorbij reden, kunnen meerijden. Alleen jammer dat het lang duurt voor die 10^e wagen er is. Hierdoor heb ik de hele afstand van Hornoy-le-bourg tot Aumale te voet moeten afleggen.

Eenmaal in Aumale aangekomen vond ik direct een vrij kampeerterrein, ik werd begroet door een familie zigeuners, die me zelfs vriendelijk aanboden om te helpen met de tent op te zetten. Dat duurde wel even voor ik door had wat ze bedoelde. Toen even later mijn tentje stond kwam de oudste dochter me begroeten, het was een mooi meisje, zongebruind, met enkele donkere sproeten op haar neus, en prachtige zwarte haren die ze naarboven had opgestoken. Ik verstond er geen lap van wat ze allemaal aan het zeveren was, dus lachte vriendelijk en zei af en toe oui. Ik kon haar duidelijk maken dat ik van België afkomstig was en onderweg was naar Spanje, ze keek me met veel bewondering aan, en toen zei ze nog iets, waarvan ik veronderstel dat het betekende dat ze dit ook ooit wou doen. Ze nam afscheid en wandelde terug naar hun caravan. Ik weet nu wel één ding, en dat is dat ik tegen mijn volgende reis zorg dat ik de taal van het land spreek en begrijp. Ik trok me niet veel later terug in mijn tent, waar ik nog even een spelletje patience (met echte kaarten) speelde. En rond een uur of 8 was ik zo moe, dat ik me neerlegde en direct in slaap viel.

Een paar uur later werd ik al terug wakker, ik lag te bibberen van de kou, terwijl ik toen ik eerder nog aan het zweten was van kan niet meer, was de temperatuur nu al zo hard gezakt dat ik zelfs in mijn tent mijn eigen adem kon zien toen ik uitademde. Het was toch al half 3 toen ik op mijn klok keek, en ik was nog altijd doodmoe. In men blootje ben ik dan even naar buiten gelopen, om een plasje te doen, en achteraf in mijn slaapzak gekropen, die serieus warm was van er op te liggen.