Een toereke doen in Tours

In Tours aangekomen keek ik direct rond waar ik mijn volgende stop zou doen. Geen enkel van de bestemmingen waren te vinden op mijn kaart. Behalve één chateauroux, mijn volgende stop. Het was met de bus, dus ging ik horen of mijn global pass daar ook actief voor was, na een kwartiertje wachten en het rondbellen, kreeg ik uiteindelijk te horen dat het inderdaad werkt op bussen van NSCF (de Franse spoorwegen). Na mijn zak in de koffer te steken van de bus schoof ik aan voor in te stappen. Ik zag een meisje het straat oversteken met al haar aandacht in haar gsm. Juist op het moment dat er een bus aankwam. Ze had veel geluk dat ze nog op tijd kon wegspringen, want de bus kon niet meer tijdig stoppen. Je zag gewoon dat haar hart tekeer ging gelijk zot. Toen ik de bus opging zag ik dat het vol zat met jongere rond de 16-17 jaar. Ik veronderstelde dat ze allemaal in Tours naar school gingen, en met deze bus dagelijks van en naar Tours gingen. De rit duurde zeker 2 en een half uur, was ik blij dat het een luxe bus was. Naast mij zat een man van rond de mid 40, en was een krant aan het lezen, elke keer als hij zijn blad omsloeg was hij aan het knoeien om zijn krant terug goed te krijgen om te lezen. Het was echt een lange vermoeiende rit, en zeker nu omdat ik toch zeker ziek ben.

Eenmaal in Chateauroux aangekomen zocht ik direct achter een camping. Na een paar keer rond te vragen kwam ik daar uiteindelijk aan. Het is hier redelijk groot en ligt vlakbij een park met een grote vijver. Na mijn tent te hebben opgezet ben ik direct de buurt een beetje gaan verkennen. Ik vond een aangenaam cafétje gelegen aan de vijver, met een danszaal  (haha niet dat ik van plan ben om te dansen.) . Het word uitgebaat door een koppel eind de 40, en hun dochter, van mijn leeftijd. De perfecte reden, om hier de rest van de week te blijven. Ik heb hier nog een kleinigheidje gegeten. Gegrilde ham, met frietjes. 4^de keer deze week dat ik al frieten heb gegeten. Maar blijkbaar serveren ze dit bij alles, en ik maar denken dat ik in België te veel frieten at. Aan de bar stond een man heel de tijd te praten met de uitbater, hij was hier samen met mij binnengestapt. En in de tijd dat ik aan het wachten was op mijn eten, hadden ze met 2 al een fles wijn leeg gedronken, en waren ze al halfweg bij de 2^e. Dat betekent dat ze ofwel snel dronken, ofwel ik daar al een hele tijd zat. Maar dat kon wel het geval zijn, ik was zowel al mijn foto’s aan het bekijken, als het schrijven van mijn blog, als het wegdromen. Even later kwam er een Hollands koppel bijzitten. De man die er al stond, begon ineens in het Nederlands te praten. Hij vertelde dat hij hier geboren is, maar dat zijn ouders van Nederlandse komaf waren. De uitbater riep af en toe eens Viva Holland, als hij voorbij liep, en dat hij van Hollanders hield omdat deze meestal de enigste bezoekers waren van zijn taverne/café. Wat goed zou kunnen omdat het wat afgelegen ligt van het plaatselijke bewoonde wijk, en vlak aan de camping lag. Toen de Frans-Nederlandse man vertrok, draaide het Hollandse koppel zich naar mij, de man vroeg of ik content was met mijn Ipad. Ik bekeek hem een beetje raar aangezien ik daar zat met een laptop.  Ik vertelde hem dat ik er al veel mee heb kunnen werken. Nog maar 2 weken oud, maar toch al half Frankrijk door gereisd. Ze vertelden dat ze onderweg waren naar vrienden die naar Frankrijk waren verhuisd en daar een camping waren begonnen. Ik op mijn beurt vertelde weer dat ik het zuiden van Europa aan het bezoeken was. Met autostop en met de trein (en nu ik er aan denk, ik heb de laatste dagen niet veel meer autostop gedaan.) dat ik van Caen kwam. En hier was terecht gekomen doordat ik een beetje ziek was, en zuidwaarts wou gaan. Ze boden mij aan om ’s anderdaags mij mee te nemen, en een beetje verder te reizen. Ze waren met een grote camper, en ik zou wat meer luxe hebben dan in een gewone personenwagen. Ik bedankte hen, en zou hen morgen nog iets laten weten. Ik bleef nog even in het restaurant, om nog wat verder te schrijven. En hoorde de uitbater roepen tegen zijn dochter, waarvan ik ondertussen de naam heb van opgepikt, Marie. Er ontstond een hevige discussie, waarna zij wenend vertrok. Hij draaide zich naar mij en zij iets, waaruit ik verstond dat je met vrouwen niets dan problemen hebt. Ik lachte eens, en pakte mijn spullen en vertrok ook. Het was al tamelijk laat, en ik was doodop. Op de camping had ik nog even welterusten gaan zeggen tegen de vriendelijke hollanders.