9 juni 2011
Het was half 6 vanochtend, ik werd wakker en ik geraakte niet meer in slaap, dus besloot ik te vertrekken, zonder mijn mooie buurvrouw en haar familie wakker te maken. Het was zòò koud en door de koude dauw waren mijn handen direct verkleumd toen ik mijn tent bijeen deed! Een half uurtje later was alles opgeborgen en kon ik mijn tocht verderzetten. Ik voelde al direct dat ik het vandaag niet lang ging volhouden, mijn heupen zagen al blauw van het gewicht van mijn zak, en wonder boven wonder had ik nog geen bleinen op mijn voeten en dat terwijl ik rondloop in mijn sneakers van Diesel (check die sluikreclame, waar is mijn paycheck?).Vlak voor het einde van het dorp was er nog een mooi parkje, met een klein vijvertje, en dit vond ik wel een leuk plekje voor mijn soldaten koeken op te eten, en nog een plasje te doen. Het was geen goed gedacht eigenlijk om zo vroeg te vertrekken, in het dorpje was er geen enkele winkeltje open. Dus kon ik geen voorraad fruit en water inslaan, en ik liep nog altijd met dat halve liter flesje water rond, waarvan niet meer dan 1/3 gevuld was. Maar dat besefte ik toen nog niet. On y va, en ik was vertrokken. De baan waarlangs ik liep was redelijk druk, zelfs voor dit uur van de dag, vooral vrachtwagens en bussen, dus ik moest regelmatig van de weg af om in het gras te gaan wandelen. Na een goed half uur wandelen, had ik chance dat ik werd opgepikt door een jonge kerel, die onderweg was naar zijn werk. Het was niet veel verder, maar alle kleine beetjes helpen. Maar toen, weeral zo een lange weg, zonder een einde, en het ergste was dat deze nog redelijk stijl omhoog was, driewerf hoera! Hoe langer hoe meer mijn heupen begonnen te steken, en ik kreeg ook al zeer in mijn liesstreek. Ik hield het niet lang meer vol, en na 2 km stappen kwam ik terug een toeristisch plekje tegen, waar ik dan de rest van mijn soldaten ontbijt achter mijn kiezen sloeg. En de laatste druppeltjes water opdronk. Dus daar zat ik dan, wetende dat ik waarschijnlijk nog lang moest stappen, en geen drinken meer had.
De schrik zat er toch goed in, want wat als ik niemand meer zou tegenkomen, en als het volgende dorp nog uren wandelen is, nu is de temperatuur goed, maar rond de middag word het waarschijnlijk terug 30+°. Na het even bekomen, ging ik voort, door het stilzitten was de pijn in mijn liesstreek verergerd. Maar die verbeet ik, dat was het minste van mijn zorgen, straks wat flexumgel erop en ik ben terug gemaakt.
Het was een gevaarlijke tocht, allemaal haarspeld bochten dus moest ik voortdurend in het oneffen gras lopen, uit schrik voor de vrachtwagens. Wat mijn trip extra zwaar maakte. Toen ik uiteindelijk terug een afdaling kreeg, had ik ook ineens zicht op het volgende dorpje, en met dorpJE bedoel ik dus echt wel een KLEIN dorpje. Ik denk dat er 2 huizen stonden, een klein veldje met een voetbalgoal, en een kerkje. Was ik blij dat 1 van de 2 huizen een cafétje was, en mijn vreugde kon al helemaal niet meer op toen ik een oud vrouwtje teken zag doen om binnen te komen. Ik kreeg direct een fles water in mijn handen. En ze vroeg of ik ook nog een tas koffie wou, maar aangezien ik dat niet echt drink, zei ik vriendelijk danku.
Ik had ditmaal 2 keer chance. Toen ik de hoek omging was er al direct een oudere vrouw, in een klein peugot'je die mij oppikte, er was niet veel plaats want heel de achterbank stond vol met doosjes met rode bessen. Ze vertelde mij dat ze bij haar zus was gaan logeren, en daar de bessen had meegekregen, om hiervan confituur te maken. Het viel mij op hoe goed ik haar verstond. Na 2 dagen Frankrijk was mijn Frans al verbeterd van woorden met handgebaren tot kleine zinnetjes. Ze zette mij direct af in Neufchâtel-en-Bray, waar ik een richtingaanwijzer zag staan naar een kamping, en aangezien de dag nog maar net begonnen is, en ik al kapot ben, besloot ik om daar te blijven, een een halve dag uit te rusten. Dus hier zit ik dan, in een klein kotje, met 3 stekkers, alle elektriciteit op te gebruiken om alles terug op te laden. En mijn blog te updaten, zodat jullie weer kunnen zien dat ik nog in leven ben.
En voor de rest van de dag, ga ik in het zonnetje liggen, en vanavond een hapje eten in het restaurant.
Misschien dat je mij later nog kan bereiken op skype, maar dat weet ik nog niet zeker, we zullen wel zien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten