Pat à Pain

18 juni

Ik werd ’s ochtends vroeg gewekt door mijn buren. Niet opzettelijk, maar hun hebben de gewoonte om, om 7 uur al lawaai te beginnen maken, en te ontbijten. En dit op een zaterdag morgend. Ik probeerde toch nog wat te slapen, maar om rond half negen besloot ik dan toch op te staan. Ik nam een douche, en nadat ik daaruit kwam, was het ineens ongelooflijk hard aan het regenen en het waaien. Ik verschoot echt van het feit dat voordat ik de douche ging pakken, de zon hard scheen, en nu ineens stortregen en zware orkaan winden. Het was zo hard aan het regenen, dat ik doorweekt was, door een spurtje te trekken van de douches naar mijn tent. Die nog geen 20 meter verder stond. Ik werd gedwongen om de rest van mijn voormiddag door te brengen in mijn tent, gelukkig was voor mij was mijn laptop opgeladen. Dus spendeerde ik mijn tijd met wat spelletjes te spelen, hoera voor patience en hartenjagen (haha). Tegen half 2 was de zon er terug doorgekomen, maar het waaide nog steeds verschrikkelijk. Ik trok direct de stad in, op zoek naar ontbijt, want ik rammelde. En de ham die ik 2 dagen eerder had gekocht was ondertussen grotendeels verorbert door de mieren, en andere insecten. Ik kwam voorbij de Pat à Pain, welke een grote fast-food keten bakkerij was. Of hoe je dat ook moet verwoorden. Zoiets gelijk mcdonalds en quick, maar dan met brood, koffiekoeken, broodjes en pizza’s. Voor €6,50 had ik een groot smoske met tonijn, een eclair en een blikje fruitsap wat ik lekker ging opsmullen in het park, waar dat ik de dag voordien de eendjes was gaan voederen. Nadat het allemaal achter mijn kiezen verdween ging ik terug naar de Guillette de Belle isle. De plaats waar ik al de hele week heb vertoefd. Ook vandaag werd ik weer vriendelijk onthaald, en kreeg ik mijn fruitsapje zonder er achter te moeten vragen (ben overgestapt van fanta naar fruitsap, omdat de fanta hier niet te drinken is).  Ik was nog niet veel verder geraakt in mijn boek, en dacht daarom vandaag een beetje extra moeite erin te steken. Het is Stormbreaker van Anthony Horowitz. Voor zover wat ik er uit begrijp gaat het over een jongen van 14, die na de dood van zijn ouders bij zijn onkel woont. En nadat zijn onkel door een mysterieus auto ongeluk overlijd, komt hij in contact met allemaal vreemde mannen die voor de MI6 werken. Waar hij ook word aangeworven. Ik denk dat ik het waarschijnlijk in het Nederlands ook nog eens ga lezen als ik terug ben. Want voor zover vind ik het wel redelijk een goed boek.

Later waren ze weeral druk in de weer om alles klaar te zetten voor de avond. Het was optreden van een of andere Franse zangeres. 

Wordt vervolgd