Het wakker worden

Niet veel voor ik in Le Havre aankwam werd ik terug wakker, ik bekeek het Engelse koppeltje en besloot hen te ondervragen over reizen met de fiets. Ze waren heel vriendelijk en hadden een groot verhaal te vertellen. Zij kwam uit Canada, en hij ergens uit Noord-Amerika. Maar ze wonen nu op de Kaaiman eilanden. Waar hij zijn tijd doorbrengt als verwijderaar van vissen die niet op de juiste plaats zitten en daar de andere fauna beschadigen. Zei werkt niet, want ze is een dochter van een of andere rijke piet. Samen hebben ze al veel gereisd met de fiets. Heel Amerika door, Cuba en nu waren ze onderweg door Frankrijk en Italië.

Ze vertelden me dat ze nu onderweg waren naar Honfleur, een klein dorpje aan de andere kant van de Seine. Ik vertelde over mijn eigen reis, en ze vonden het precies wel moedig dat ik deze trip in mijn eentje aandurfde. Toen we aankwamen in Le Havre namen we afscheid, ze zeiden dat we elkaar waarschijnlijk nog wel gingen tegenkomen, aangezien ze nog zeker 1 maand door Frankrijk gingen, en daarna nog een maand door Italië.

Aangekomen in Le Havre ging ik direct op zoek naar de weg naar Trouville-sur-mer. Maar dacht dat ik misschien mijn nieuwe vrienden zou kunnen ontmoeten in Honfleur. Dus vertrok daarnaartoe, ik was nog geen 50 meter verder toen er voor mijn neus 2 auto’s op elkaar inreden. Een hele grote zwarte man stapte uit en ging de schade op meten. Ik heb nog nooit iemand zo furieus zien reageren over een kleine bluts in zijn auto. Dus ik veronderstel dat het niet de zijne was. De weg naar Honfleur was jammer genoeg een autostrade, en dit was ook de enigste weg uit de stad. Ik zag het helemaal niet zitten, want op een autostrade liften is ongelooflijk gevaarlijk, maar ik kon moeilijk in Le Havre blijven. Dus vroeg ik ergens aan een garage of ze voor mij een bordje met Honfleur konden maken. De man deed dit met plezier, maar zei me ook dat het gevaarlijk was wat ik ging doen. Dus ik op stap, richting route 29, gelukkig werd ik net op de oprit opgepikt door een man die wat verder aan het werk was op de autostrade, hij zette mij af in het volgende dorpje en draaide met gierende banden terug naar zijn werk. Veel geluk heb ik daar gehad.

Het dorpje waar ik nu was was harfleur. Ik vond het niet terug op mijn kaart, en veel richtingaanwijzers waren er ook niet dus ging ik bij verschillende mensen polsen welke kant ik op moest. Ze vertelden me allemaal dat het niet gemakkelijk was om in Honfleur te geraken als voetganger. Maar dat interreseerde mij niet, ik moest en zou daar vandaag aankomen. Maar onderweg, door het hoge gras wandelen keek ik op mijn klok, het was ondertussen al 5 uur, en Honfleur was nog zeker 75 kilometers verwijderd. Dus dacht ik, ik zal hier wel ergens een plekje vinden om de nacht door te brengen en morgen zal ik wel verder trekken. Ik zag een bordje naar een klein dorpje en ging daar op zoek naar een klein hoteletje of kamping.