De vogeltjes in Parijs

12 juni 2011

Het was gisteren later geworden dan ik uiteindelijk had gehoopt. Nadat ik me had klaargemaakt om te slapen, en juist het licht uitdeed, kwam er een groepje jonge gasten binnen. Drie van hen kwamen uit mexico, en de twee andere kwamen uit Argentinië.  Bam, alle lichten aan, veel te veel lawaai, geroep, gelach, er werd gediscussiërd. En het zag er naar uit dat ze nog lang niet gingen slapen. Ze vroegen aan mij waar ik vandaan kwam, en toen ik hen liet weten dat ik een belg was zeiden ze me, dat ze hier naartoe gingen. Een vriendin bezoeken, die aan de l’ecole d’art in Tournais studeert.  Ze vertelden ook dat ze door heel Europa de grote steden aan het bezoeken waren. En daar een paar dagen bleven om in het weekend goed te feesten en tijdens de week alle toeristische plekken te bezoeken. Bij het horen van dit alles kreeg ik ook zin om hetzelfde te doen. Maar niet alleen natuurlijk. We vinden wel iemand, geïntresseerden mogen dit altijd laten weten. Ook nu gingen de Mexicanen nog uit, het was ondertussen al 12u door, en ze waren zich aan het klaarmaken. Ikzelf was al heel vroeg wakker, en was dus ook doodmoe. Maar kon niet slapen met het tumult dat momenteel aan de gang was. Nadat ze vertrokken viel ik dus ook meteen in slaap. En werd pas terug wakker toen ze ’s morgends terug binnen kwamen, rond 5u. Een paar uur later ging mijn wekker af, ik wou op tijd vertrekken zodat ik toch nog een groot deel van het prachtige Parijs kon verkennen.  Ik pakte al mijn spullen bijeen, ging nog snel even ontbijten en vertrok dan de stad in. Samen met Tars plande we om Het Louvre te gaan bezoeken. Aangezien zij nog moesten ontbijten besloot ik maar wat in het park van het zonnetje te genieten. Ik had nog een zak met melkbroodjes bij, en wou er een paar van opeten. Natuurlijk kwamen daar een heleboel vogeltjes op af.  Ik brak stukjes af en hield ze tussen mijn duim en wijsvinger geklemd, zodat ze moeite moesten doen om te kunnen eten. De meesjes kwamen op mijn vingers rusten, om dan zo de stukjes tussen mijn vingers uit te pikken. Het was een grappig zicht, en ik had ook veel bekijks, constant mensen die het kwamen fotograferen, en kinderen die kwamen kijken. Ikzelf vond het ook wel plezant dat die vogeltjes toch zoveel durfden.  Even later kwam er een jongeman vragen of ik een petitie wou ondertekenen voor gehandicapten. Op zich kon dat niet kwaad, hij vroeg ook om een kleine donatie te geven, ik was natuurlijk veel te naïef en te goedgeluimd, en vroeg of hij kon weergeven op  10 euro. Hij zei ja, hij pakte een briefje van 5 euro uit zijn zak, en zodra ik mijn 10 euro pakte, trekte hij het uit mijn handen en ging lopen. Ik deed geen moeite om erachter te lopen, want ik moest mijn zak dan weer achterlaten. Maar we hebben hier toch weer uit geleerd dat het goede doel toch niet altijd goed is. Niet veel later kwamen Liese en Tars aan. We bleven nog even zitten en vertrokken dan naar het Louvre. Onderweg werden we weer aangesproken door een man, ik denkende dat hij een straat illusionist was, schonk hem aandacht, bleek het niet meer te zijn dan een man die polsbandjes vlecht. Hij wou mij hiervoor 10 euro aanrekenen, maar aangezien ze juist met mijn 10 euro waren gaan lopen zei ik, dat hij 2 kreeg. Na een beetje onderhandelen langs zijn kant, zei ik dat 2,50 genoeg was. Een kleine tip voor mensen die nog naar Parijs gaan. Doe niet zoals ik, en laat u niets aansmeren wat je zelf niet wilt. Ik ben veel te goed voor deze wereld.