De weg naar de andere kant

15 Juni

Ik voelde dat ik zwaarder ziek aan het worden was. Dus besloot ik direct wat zuidelijker te gaan. Op zoek naar beter weer, niet dat het hier koud was, maar ik had nood aan zon.  Na me klaar te maken om te vertrekken, ging ik nog snel even ontbijten, er van genieten van de perfecte service die ik kreeg in Le Haute Dick. Daarna vertrok ik naar het station om hier de trein naar Caen te nemen. Het was redelijk druk op dit moment van de dag. Op de trein zelf viel het wel mee. Ik gebruikte de 45 minuutjes rijden voor nog een beetje te rusten, en vroeg aan een oudere dame om me wakker te maken. Wat later kwamen we aan en ik ging direct polsen waar ik naartoe kon gaan. Mijn oog viel op Tours, het enigste plekje dat zuidwaarts was. Het duurde nog wel even voor de trein zou aankomen en ik besloot om de mensen wat te observeren die in het station aan het wachten waren. Er liep vanalles rond, 2 mannen in maatpak, die precies met elkaar aan het praten waren door hun gsm.  Een koppel met erg mollige dochter, die rare smoelen aan het trekken was terwijl ze probeerde haar flesje water open te krijgen. Ik kon mijn lach hierdoor niet inhouden, en zag dat een mooi een mooi meisje hier ook om moest lachen.  Achter haar stond een zwarte man, met een discman/iPod in zijn oren. Die af en toe zich niet kon in houden om een klein dansje te placeren. Een jongen kwam gehaast binnen gelopen, keek naar het uurrooster en liep terug naar buiten. Hij had een petje op, à la type johnny.  Ik moest direct aan de petjesclub denken, de mannen met hun petjes op aan het school in Mechelen. Er stond ook een heel oud koppel, een discussie te voeren, ze hadden het volgens mij over dat ze juist hun trein (de trein waar ik vandaan kwam) hadden gemist. 

Toen mijn trein eindelijk werd aangeduid op het uurrooster en ik wist welk spoor ik op moest. Zag ik een vrouw sukkelen met haar koffer. Ik hielp haar de trap af terwijl ikzelf haar koffer droeg. Ze bedankte me, en wou zelfs nog een centje toesteken. Ik bedankte haar, maar liet haar het behouden. Mijn goede daad voor het jaar was weeral volbracht, dacht ik erbij. Op de trein was het redelijk vol, ik zette mij op een bankje naast de bagagerekken, zodat ik mijn zak in het oog kon houden. Nam mijn boekje met sudoku’s en begon ze in te vullen. Ik zat vlak aan de deur tussen 2 compartimenten in. Die gingen open als je op de groene knop drukte. Er kwam een oudere man voorbij, die met zijn volle kracht de deuren opentrok, ik moest hiervan zo hard lachen dat de hele trein mij zat aan te gapen. En ik kon van hun gezicht aflezen dat ze er niets van begrepen. Even later zag ik de man terugkomen langs de andere kant, ik duwde snel op de groene knop, en toen de deuren voor zijn neus opende zag je dat hij gewoon in de war was. Wat later kwamen er drie ongelooflijke mooie meisjes over mij zitten. Ze waren constant aan het fluisteren en dan keken ze alle drie naar iemand en begonnen ze te lachen. En dat duurde wel eventjes, ik gaf hen mijn “ene wenkbrauw omhoog” blik. En ze stopte met fluisteren. Toen staken ze alle drie hun oortjes in hun oren en kon ik weer rustig mijn sudoku’s invullen. Het viel me wel op dat ik regelmatig een kwade blik in mijn richting werd toegeworpen. Maar dat kon me niet schelen, af en toe heeft een man nood aan een beetje rust, nietwaar? Toen we aan hun halte aankwamen zei een van hen nog iets, maar ik verstond het niet. En het kon me ook niet schelen wat het was.